در تشهّد نماز ، اول به عبوديّت رسول الله 6 و سلم نسبت به خداوند و بعد به رسالت ايشان شهادت مىدهيم . اين شهادت ناظر به اين معنا است كه برترى و علوِّ سطح عبوديّت و شدّت عبوديّتِ آن حضرت اقتضا كرده كه خداوند متعال ، منصبِ شامخ رسالت را به او عنايت كند . « 1 »

--> ( 1 ) . عن ابىعبدالله ( ع ) قال : مَا تَنَبَّأَ نَبِى قَطُّ حَتَّى يُقِرَّ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِخَمْسٍ ، بِالْبَدَاءِ وَ الْمَشِيَّهءِ وَ السُّجُودِ وَ الْعُبُودِيَّهءِ وَ الطَّاعَهء . ( التوحيد للصدوق ، ص 333 ، باب البداء ) هرگز هيچ پيامبرى به منصب پيامبرى نمىرسيد تا آن‌كه براى خداوند به پنج خصلت اقرار مىكرد : بداء و مشيت و سجود وعبوديت وطاعت . - قَالَ الرِّضَا ( ع ) : بِالْعُبُودِيَّهءِ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَفْتَخِرُ . به عبوديت حقّ تعالى افتخار مىكنم . ( علل الشرائع ، ج 1 ، ص 237 ) - عَنْ أَبَىعَبْدِاللَّهِ ( ع ) يَقُولُ : إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَ مُحَمَّداً عليه وآله السلام عَبْداً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ نَبِيّاً وَ إِنَّ عَلِيّا ( ع ) كَانَ عَبْداً نَاصِحاً لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَنَصَحَهُ وَ أَحَبَّ اللَّهَ عَزَّوجَلَّ فَأَحَبَّه . ( كافى ، ج 8 ، ص : 143 ) همانا خداوند پيش از آن‌كه محمّد ( ص ) را پيامبر خود گيرد ، بندهء خود گرفت و [ اميرمؤمنان ] على ( ع ) بنده‌اى بود خيرخواه در راه خداوند عزّوجلّ و خدا هم خيرخواه او بود ، او خداوند عزّوجل را دوست داشت و خداوند هم او را دوست داشت .